چند سال پیش در جریان بازی های پارالمپیک (المپیک معلولین ) در شهر سیاتل آمریکا 9 نفر از شرکت کنندگان  دو 100 متر پشت خط آغاز مسابقه قرار گرفتند.

همه این 9 نفر افرادی بودند که ما آنها را عقب مانده ذهنی و جسمی می خوانیم . آنها با شنیدن صدای تپانچه حرکت کردند . بدیهی است که آنها هرگز قادر به دویدن با سرعت نبودند و حتی نیم توانستند به سرعت قدم بردارند بلککه هر یک به نوبه خود با تلاش فراوان می کوشیدند تا مسیر مسابقه را طی کرده و برنده مدال پاراالمپیک شود.

ناگهان در بین راه مچ پای یکی از شرکت کنندگان پیچ خورد. این دختر یکی دو تا غلت روی زمین خورد وبه گریه افتاد.

یکی از آنها که مبتلا به سندرم داون ( عقب ماندگی شدید جسمی و روانی ) بود، خم شد و دختر گریان را بوسید و گفت : این دردت رو تسکین میده .

سپس هر نه نفر بازو در بازوی هم انداختند و خود را قدم زنان به خط پایان رساندند.

در واقع همه آنها اول شدند. تمام جمعیت ورزشگاه به پا خواستند و 10 دقیقه برای آنها کف زدند.