به مهتابی که به گورستان می تابید

1
حیف از تو ای مهتاب شهریور ، که ناچار
باید بر این ویرانه محزون بتابی
وز هر کجا گیری سراغ زندگی را
افسوس ، ای مهتاب شهریور، نیابی
یک شهر گورستان صفت ، پژمرده ، خاموش
بر جای رصب و جام می سجاده ی زرق
گوران نهادستند پی در مهد شیران
بر جای چنگ و نای و نی هو یا اباالفضل
با ناله ی جانسوز مسکینان ، فقیران
بدبختها ، بیچاره ها ، بی خانمانها
2
لبخند محزون زنی ده ساله بود این
کز گوشه ی چادر سیاه دیدم ای ماه
آری زنی ده ساله بشنو تا بگویم
این قصه کوتاه ست و درد آلود و جانکاه
وین جا جز این لبخند لبخندی نبینی
شش ساله بود این زن که با مادرش آمد
از یک ده گیلان به سودای زیارت
آن مادرک ناگاه مرد و دخترک ماند
و اینک شده سرمایه ی کسب و تجارت
نفرین بر این بیداد ، ای مهتاب ، نفرین
بینی گدایی ، هر بگامی ، رقت انگیز
یاد هر بدستی ، عاجزی از عمر بیزار
یا زین دو نفرت بارتر شیخ ریایی
هر یک به روی بارهای شهر سربار
چون لکه های ننگ و ناهمرنگ وصله
3
اینجا چرا می تابی ؟ ای مهتاب ، برگرد
این کهنه گورستان غمگین دیدنی نیست
جنبیدن خلقی که خشنودند و خرسند
در دام یک زنجیر زرین ، دیدنی نیست
می خندی اما گریه دارد حال این شهر
ششصد هزار انسان که برخیزند و خسبند
با بانگ محزون و کهنسال نقاره
دایم وضو را نو کنند و جامه کهنه
از ابروی خورشید ، تا چشم ستاره
وز حاصل رنج و تلاش خویش محروم
از زندگی اینجا فروغی نیست ، الک
در خشم آن زنجیریان خرد و خسته
خشمی که چون فریادهاشان گشته کم رنگ
با مشت دشمن در گلوهاشان شکسته
واندر سرود بامدادیشان فشرده ست
زینجا سرود زندگی بیرون تراود
همراه گردد با بسی نجوای لبها
با لرزش دلهای ناراضی همآهنگ
آهسته لغزد بر سکوت نیمشبها
وین است تنها پرتو امید فردا
4
ای پرتو محبوس ! تاریکی غلیظ است
مه نیست آن مشعل که مان روشن کند راه
من تشنه ی صبحم که دنیایی شود غروق
در روشنیهای زلال مشربش ، آه
زین مرگ سرخ و تلخ جانم بر لب آمد

__________________

سرمای درون

همه

      لرزش دست و دلم

                                 از آن بود

که عشق

         پناهی گردد

پروازی نه

گریزگاهی گردد.

آی عشق آی عشق

چهره ی  آبیت پیدا نیست.

 

وخنکای مرهمی

                  بر شعله ی زخمی

نه شور شعله

بر سرمای درون.

آی عشق آی عشق

چهره ی سرخت پیدا نیست.

 

غبار تیره ی تسکینی

                          بر حضور وهن

و دنج رهایی

                  بر گریز حضور

سیاهی

          بر آرامش آبی

و سبزه ی برگچه

                  بر ارغوان

 آی عشق آی عشق

رنگ آشنایت

پیدا نیست.

احمد شاملو

دیکته

 

بنويس بابا مثل هر شب نان ندارد

                                                   سارا به سين سفره مان ايمان ندارد

بعد از همان تصميم کبری ابرها هم

                                                      يا سيل می بارد و يا باران ندارد

بابا انارو سيب و نان را می نويسد

                                                      حتی برای خواندنش دندان ندارد

انگار بابا همکلاس اولی هاست

                                                     هی می نويسد اين ندارد آن ندارد

بنويس کی آن مرد در باران ميايد

                                                        اين انتظار خيسمان پايان ندارد

ايمان برادر گوش کن نقطه سر خط

                                                    بنويس بابا مثل هر شب نان ندارد

 

غلامعلي شكوهيان

 

نفس

اگه عمرم یه نفس بود واسه دیدار تو بس بود،

آخه عاشق تو بودم

نبودم ؟

 اگه دیر به تو رسیدم

 اگه آخرش بریدم ولی آرزومو دیدم

 ندیدم؟

 از خدا چیزی نخواستم جز یه عشق یادگاری

پیشکش تو که یه روزی بتونی تنهام بزاری

 از تو هم چیزی نخواستم که به فکر من نباشی

می دونی دلم نیومد پای عشق من فدا شی

 اگه قسمتم نبودی ولی فرصتم که دادی این دو روز آخر عمر...

گل مینا

گل مینا بخواب آروم عزیزم            که تو خوابت شب و شبنم بریزم

گل مینا بخواب آروم که دیره           دیگه بدجور داره گریم می گیره

بخواب آروم که بیدار ستاره             دل مریم هراسون دوباره

شاید هیچوقت دیگه بارون نباره       بخواب اروم که شب طاقت بیاره

اگه دل رو به رویای تو بستم            اگه از بغض پاییزت شکستم

نمی دونی تواین شب گریه ی تلخ    هنوز مدیون چشمای تو هستم

نشد قسمت کنیم تنهایی مان را      تو این فصل حریق اینه و نور

تو این دنیای دلگیر و مه آلود             کسی جز تو به فکر بغض من نیست

من از چشمای غمگین تو خوندم      که شب اینجا شب عاشق شدن نیست

گل مینا بخواب آروم که شب شد      دل من از شکستن جون به لب شد