آوار

تو هم با من نبودی،
مثل من با من
و حتا مثل تن با من!

تو هم با من نبودی،
آن که می‌پنداشتم باید هوا باشد،
و یا حتا، گمان می‌کردم این تو
باید از خیل خبرچینان جدا باشد.

تو هم با من نبودی،
تو هم با من نبودی!

تو هم از ما نبودی،
آن که ذات درد را باید صدا باشد
و یا با من، چنان هم‌سفره‌ی شب،
باید از جنس من و عشق و خدا باشد.

تو هم از ما نبودی!

تو هم مؤمن نبودی
بر گلیم ما و حتا در حریم ما،
ساده‌دل بودم که می‌پنداشتم
دستان نااهل تو باید مثل هر عاشق رها باشد.

تو هم از ما نبودی!

تو هم مؤمن نبودی
بر گلیم ما و حتا در حریم ما،
ساده‌دل بودم که می‌پنداشتم
دستان نااهل تو باید مثل هر عاشق رها باشد.

تو هم از ما نبودی!

تو هم با من نبودی یار!
ای آوار!
ای سیل مصیبت‌بار!

             شهیار قنبری

گلکم

گلکم ، نازکم
گله کم کن ، کمکم کن ، کمکم
باش تا عطر تو با من باشه
ٿصل هم ٿصل سرودن باشه

باش تا سهم من از این بودن
جنگ نه ،عشق تن به تن باشه
باش تا هق هق من بند بیاد
باش که چشم من آٿتاب می خواد

باش تا بهتر و بهتر باشم
باش تا از این همه سر باشم

چون که از همیشه دیوونه ترم ، با من باش
چون که آبروی عشق و می خرم ، با من باش
چون که بد جوری سزاوار توام ، بامن باش
حالا که حوصله تو سر می برم ، با من باش

گلکم ، نازکم
گله کم کن ، کمکم کن ، کمکم…

(شهیار قنبری)

 

رمه ام گمشده است

شب سنگين بيابان گويا رمه ام را دزديد
رمه ام

آن همه شعری که برایت گفتم

ناگهان گم شد و رفت

حرف مردم شد و رفت

چه کسی بود که گفت:

خداوند شبان همه است

و برادرها را تا ته دره ی سبزرهنمون خواهد بود

من شبان رمه ی خود بودم

و کسی آن بالا

خود، شبان من معصوم نبود

غفلت من رمه را از کف داد

غفلت او شاید

هم از این دست مرا

هم از این دست تو را

رمه را

همه را

هفته خاکستری

فرهاد

شنبه روز بدی بود

روز بی حوصلگی

وقت خوبی که میشد

غزلی تازه بگی

ظهر یکشنبه من

جدول نیمه تموم

همه خونه هاش سیاه

روی خونه جغد شوم

صفحه کهنه یادداشتهای من

گفت دوشنبه روز میلاد منه

اما شعر تو میگه که چشم من

تو نخ ابره که بارون بزنه

آخ اگه بارون بزنه

آخ اگه بارون بزنه

غروب سه شنبه خاکستری بود

همه انگار نوک کوه رفته بودند

به خودم هی زدم از اینجا برو

اما انگار موش خورده شناسنامه من

عصر چهارشنبه من

عصر خوشبختی ما

فصل گندیدن من

فصل جونسختیه ما

روز پنج شنبه اومد

مثل یه سقائک پیر

رو نوکش یه چیکه آب

گفت به من بگیر بگیر

جمعه حرف تازه ای برام نداشت

هر چی بود پیشتر از اینا گفته بود

گفتنی ها کم نیست (شهیار قنبری)

فرهاد

 

رستنی ها کم نیست

        من و تو کم بودیم

   خشک و پژمرده و تا روی زمین خم بودیم

 

      گفتنی ها کم نیست 

            من وتو کم گفتیم 

              مثل هذیان دم مرگ

        ازآغاز چنین در هم وبر هم گفتیم

 

    دیدنی ها کم نیست

        من و تو کم دیدیم

          بی سبب از پاییز

     جای میلاد اقاقی ها راپرسیدیم

  

   چیدنی ها کم نیست

     من وتو کم چیدیم

           وقت گل دادن عشق روی دار قالی

  بی سبب حتی پرتاب گل سرخی را ترسیدیم

 

   خواندنی ها کم نیست

     من وتو کم خواندیم

     من و تو ساده ترین شکل سرودن را در معبر باد

           با دهانی بسته واماندیم

 

   من و تو کم بودیم

        من وتو اما در میدانها

                  اینک اندازه ما میخوانیم

                   ما به اندازه ما می بینیم    

                   ما به اندازه ما می چینیم

                   ما به اندازه ما می گوییم

                   ما به اندازه ما می روییم

 

      من وتو کم نه

                   که باید شب بیرحم و

                                        گل مریم و

                                            بیداری شبنم باشیم!

    من وتو خم نه 

        و در هم نه

             و کم هم نه

     که می باید با هم باشیم!

 

                    من و تو حق  داریم

                                  در شب این جنبش

                         نبض آدم باشیم

                                                  من وتو حق داریم

                                                           که به اندازه ما هم شده

                                                        با هم باشیم