خداوندا اگر کاشتن اسیر چیدنم می کند بی کارم کن
اگر اندیشه خیانت به یاران بر سرم افتاد بر سر دارم کن
اگر به لحظه ی غفلتی در افتادم بیش از سقوط هشیارم کن
اگر رنج بیماران لحظه ای از دلم بیرون رفت سخت و بی ترحم بیمارم کن
خداونـــــدا خـــــارم کن اما مردم آزارم نکن
خداوندا خارم کن اما مردم آزارم نکن
در انتهای هر سفر
در ايينه
دار و ندار خويش را مرور می کنم
اين خک تيره اين زيمن
پايوش پای خسته ام
اين سقف کوتاه آسمان
سرپوش چشم بسته ام
اما خدای دل
در آخرين سفر
در ايينه به حز دو بيکرانه کران
به جز زمين و آسمان
چيزی نمانده است
گم گشته ام ‚ کجا
نديده ای مرا ؟
بر می گردم
با چشمانم
که تنها يادگار کودکی منند
ايا مادرم مرا باز خواهد شناخت ؟
پــــدر
اسمت همیشه روی لبهاست
پــــدر
مهرت همیشه توی دلهاست
پــــدر دفتر شعرت توی طاقچه تنها آرامش قلبم تو شبهاست
پــــدر یادم نمیره مهربونیت
پــــدر یادم نمیره هم زبونیست
پــــدر
وقتی که رفتی
من شکستم
پــــدر
حرف همست حرف جونیت
پدر پشتم شکست از رفتن تو پدر شادی حروم شد تو غم تو
پدر کو اون همه حرفهات کجا رفت همه رفتند بعد از رفتن تو
بخـواب آروم بخـــــواب که وقت خــــواب ا ی پدر جــــون
بخــواب که دیــــدنت دیگه ســـــــراب ای پدرجـــــون
پدر تنها شدم تنهایی سخته پدرتنهاییم از دست بخت
دلم از دست بختم گله داره چرا اون مثل یه تیکه سنگ سخته
بعد از رفتنــــت پدر
زندگی مرد
نور قلب من به خاموشی سپرد
بعد از رفتنت پدر هستی من
سر به جاده های بی کسی سپرد